خیلی وقته که نتونستم یه سر بهتون بزنم

خیلی دلم واستون تنگ شده بود

الان نمی تونم چیزی بگم در مورد غیبت طولانیم ولی بعدا واستون تعریف می کنم

فعلا خدا نگهدار..................

یاد باد آنچه به من گفت استاد

یاد باد آنکه مرا یاد آموخت

آدمی نان خورد از دولت یاد

هیچ یادم نرود این معنی

که مرا مادر من نادان زاد

پدرم نیز چو استادم دید

گشت از تربیت من آزاد

پس مرا منت از استاد بود

که به تعلیم من استاد استاد

هر چه می دانست آموخت مرا

غیر یک اصل که ناگفته نهاد

قدر استاد نکو دانستن

حیف استاد به من یاد نداد

گر بمردست روانش پرنور

ور بود زنده خدا یارش باد

                                                                       (ایرج میرزا)

عشق یعنی گریه کردن وقت خواب

عشق یعنی دوری و درد فراق

عشق یعنی التهاب و التماس

دلم تنگ شده

کجایی؟

زود بیا.....

من بدون تو می میرم.

حیف که خیلی زود تمام شد.

تنها آرزوم اینه که تو این روزا خدا منو بخشیده باشه.

به حسین الهی العفو

ای خسرو خوبان که تو شیرین زمانی

تشبیه دهانت نتوان کرد به غنچه

هرگز نبود غنچه به این تنگ دهانی

صد بار بگفتی که دهم زان دهنت کام

چون سوسن آزاده چرا جمله زبانی

گوئی بدهم کامت  جانت بستانم

ترسم ندهی کامم و جانم بستانی

چشم تو خدنگ از سپر جان گذراند

بیمار که دیدست بدین سخت کمانی

چون اش بیندازیش از دیده حافظ

آنرا که دمی از نظر خویش برانی

                                                                                    (حافظ)

آگاه ز هر بگو مگوی هم

هر روز سلام و پرسش و خنده

هر روز قرار روز آینده

عمر آینه بهشت اما...آه

بیش از شب و روز تیر و دی کوتاه

اکنون دل من شکسته و خسته است

زیرا یکی از دریچه ها بسته است

نه مهر فسون نه ماه جادو کرد

نفرین به سفر که هر چه کرد او کرد

                                                                                                  (مهدی اخوان ثالث)

صورتش از خشم گلگون بود

و دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان بود

ولی آخر کلاسی ها

لواشک بین خود تقسیم می کردند

وان یکی در گوشه ای دیگر (جوانان) را ورق می زد

برای این که بیخود های و هو می کرد و با آن شور بی پایان

تساوی های جبری را نشان می داد

با خطی خوانا برروی تخته ای کز ظلمتی تاریک

غمگین بود

تساوی را چنین نوشت:یک با یک برابر است

از میان جمع شاگردان یکی برخاست

همیشه یک نفر باید به پا خیزد....

به آرامی سخن سر داد:

تساوی اشتباهی فاحش و محض است

نگاه بچه ناگه به یک سو خیره گشت و

معلم مات برجا ماند

و او پرسید:اگر یک فرد انسان واحد یک بود

                                                        آیا باز یک با یک برابر بود؟

سکوت مدحشی بود و سوالی سخت

معلم خشمگین فریاد زد آری برابر بود

و او با پوزخندی گفت:

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آنکه زور و ر به دامن داشت بالا بود و آنکه

                                                           قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت پایین بود

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آنکه صورت نقره گون چون قرص مه می داشت بالا بود

وان سیه چرده که می نالید پایین بود؟

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

این تساوی زیرورو می شد

حال می پرسم یک اگر با یک برابر بود

نان و مال مفتخوران از کجا آماده می گردید؟

یا چه کس دیوار چین ها را بنا می کرد؟

یک اگر با یک برابر بود

پس که پشتش زیر بار فقر خم می شد؟

یا که زیر ضربت شلاق له می گشت؟

یک اگر با یک برابر بود

پس چه کس آزادگان را در قفس می کرد؟

معلم ناله آسا گفت:

بچه ها در جزوه های خویش بنویسید:

                                                       یک با یک برابر نیست............

                                                                                 (خسروگلسرخی)

آن زمان که خبر مرگ مرا از کسی می شنوی

روی ترا کاشکی می دیدم:

شانه بالا زدنت

                        -بی قید-

و تکان دادن دستت

                              -که مهم نیست زیاد-

و تکان دادن سر را که

                                 -عجب عاقبت مرد؟-

کاشکی می دیدم.........

چه کسی باور کرد:

                              ((جنگل جان مرا

                                 آتش عشق تو

                                 خاکستر کرد))

                                                                       (حمید مصدق)

ببخشید این چند روزه نتونستم آپ شم. از نظراتون خیلی ممنونم

کودک بودن یعنی کنار گذاشتن هرگونه انتقاد و ایراد جویی لذت بردن از زندگی سهیم شدن در همه خوبی ها با دیگران عشق ورزیدن و خندیدن.

ماتصور می کنیم که بالغ شده ایم و دیگر نیازی به آغوش پر مهر مادر نداریم اما لازم است که دوباره کودک شویم و با همه دوست و مهربان باشیم نه ایرادجو و وحشتزده.

از کجا وز که خبر آوردی؟ 

خوش خبر باشی اما اما

گرد بام و در من

بی ثمر می گردی

انتظار خبری نیست مرا

نه ز یاری و نه ز دیار و دیاری-باری

برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس

برو آنجا که تو را منتظرند

قاصدک!

در دل من همه کورند و کرند

دست بردار از این در وطن خویش غریب

قاصد تجربه های همه تلخ

با دلم می گوید

که دروغی تو دروغ

که فریبی تو فریب

قاصدک! هان ولی....آخر ......ای وای!

راستی أیا رفتی با باد؟

با توام آی! کجا رفتی؟ آی.......!

راستی آیا جایی خبری هست هنوز؟

مانده خاکستر گرمی جایی؟

در اجاقی-طمع شعله نمی بندم-خردک شرری هست هنوز؟

قاصدک!

ابر های همه عالم شب و روز

در دلم می گریند.